Marta Guśniowska – Kto porwał psa

Są feel good movies i są feel good books. Do takich z pewnością należy „Kto porwał psa” napisana z równą miłością do zwierząt, co i ludzkich słabości. Bo Marta Guśniowska pisze i z humorem i z dużą umiejętnością opisywania charakterów.

„Kto porwał psa” jest kontynuacją „Kto by nie chciał mieć psa” i, niestety, nie każde dziecko może pojąć pewne fantazje ukryte zarówno w nazwiskach chłopców, jak i ich rodzinach. Z lokajami, limuzynami i stuzłotówkami wrzucanymi do fontanny na szczęście. Bo nie było drobnych. Czy rodzic wydzielający dziecku kieszonkowe na wegańską bułkę czy niesłodzony i niegazowany napój potrafi wytłumaczyć takie działanie?

Za to samo sedno, czyli obiecane w tytule porwanie psa, śledztwo prowadzone pospołu przez dwóch małych antagonistów i mające równe prawa, co potwierdzają liczne głosowania i podejmowane w ich następstwie demokratyczne decyzje, psiaki dostarcza wyśmienitej porcji inteligentnego humoru. A gołębie, które robią „to” gdzie popadnie, w finale książki zostaną przeproszone.

Co ważne ta przezabawna książka, dzięki absolutnie trafionym ilustracjom Daniela de Latoura, staje się w pewnej części niemal powieścią graficzną, którą dziecko winno czytać samodzielnie. Staranna, twarda oprawa i grube stronice gwarantują długotrwałą „przydatność do spożycia”. A że Marta Guśniowska fantazję ma nie od parady, a i lubuje się w trawestacjach, to śledztwo, zastawiona pułapka i finałowy pościg oraz końcowy switch budzą duży respekt. A scena kiedy pewien piesek bez wahania poświęca się swojemu poznanemu dosłownie przed kilkunastoma godzinami panu wzruszy najtwardszych kociarzy. Niezmiennie gorąco polecam

#Zjerzonykulturą – Jerzy Doroszkiewicz

Marta Guśniowska – Kto porwał psa

Wydawnictwo Wilga